تين يابس انجير خشك بهترين وى رملى بود و طبيعت آن گرم است در آخر درجه اول معتدل بود در ترى و خشكى لطيف بود و منضج و محلل بر ورمهاى صلب ضماد كردن نافع بود و دماميل را نفع دهد و جوع و خشونت حلق و سينه و قصبه شش را موافق بود و شراب وى سرفه كهن را نافع بود و سدهء جگر و سپرز بگشايد و گرده و مثانه را نيكو بود و خورندهء وى از سم ايمن باشد و چون ويرا جوشانيده غرغره كنند خناق را تحليل دهد و نضج آن دهد و در خوردن وى خونى بد از وى متولد شود و ادمان خوردن وى شپش در بدن پيدا كند و سردمزاج را نافع بود و درد پشت و تقطير بول را نيكو بود و مسخن گرده بود و انعاظ آورد و شكم براند و سينه و شش را از اخلاط پاك كند و مضر بود بجگر و سپرز كه متورم بود و اولى آن بود كه با مغز گردكان و مغز بادام خورند و چون با فوتنج و سعتر و حاشا بخورند گرده و مثانه و سينه را پاك گرداند و چون يك رطل از وى به سركه يا شراب خيسانند نه شبانه‌روز بعد از آن بر سپرز ضماد كنند نافع بود و اگر هر بامداد چهار انجير با سركه خيسانند چنان كه ذكر رفت بخورند سپرز را بگدازاند و ضماد كردن نيز بغايت سودمند بود بدل وى در نضج حب صنوبر بود